Week 15

Ben gisterenavond naar bijeenkomst geweest rondom aanbestedingsprocedure Woensel Noord dit voor een viertal wijken. Mijn aanwezigheid richtte zich vooral op de Achtse Barrier dit omdat ik een ondersteunende rol heb naar het leefbaarheidteam Achts Barrier. Er waren een viertal tafels ingericht voor bewoners, buurtorganisaties en partners zoals woningcorporaties. Doel om een eerste aanzet te geven om het werk aan te besteden voor 4 jaar en wel van 2014-2018.

Vanuit elke wijk zijn er ideeën suggesties geuit, deze zijn beschreven en vormen de basis voor de aanbesteding. Het gaat om een nieuwe werkwijze vanuit de gemeente voor meer betrokkenheid en daadwerkelijk invloed vanuit de buurt. Bij het definitieve besluit wie de opdracht krijgt is er een stemverhouding afgesproken waarbij de wijk een beslissende stem heeft. En daarmee geeft de gemeente ook invulling aan de term zeggenschap van en voor de wijk.

De PvdA onderschrijft ‘het vergroten van het activerende karakter van de bijstand”. Het Werkleerbedrijf  kan een goed middel zijn om werkzoekenden werkritme op te laten doen, te activeren en te stimuleren als opstap richting werk. De cijfers laten echter zien dat veel aanvragers bij de voordeur al denken “geef mijn portie maar aan Fikkie”. Kortom het uitgangspunt om minder mensen uitkeringsafhankelijk te maken wordt mede door het Werkleerbedrijf behaald.

Maar we kregen uit de stad veel klachten dat deelnemers wantrouwend en negatief worden benaderd op het ‘Werkleerbedrijf’. Daarnaast was er kritiek dat het soort werk niet aansloot bij de interesse van een deelnemer en/of de cq vraag op de arbeidsmarkt. Ook kregen we situaties door  waarin  aan de voorkant niet goed werd geselecteerd zoals een ex zzp-er die het hoofd niet meer boven water kon houden, bijstand moest aanvragen en direct werd doorverwezen naar het Werkleerbedrijf met als argument dat hij werkritme op moest doen. Verder werden kandidaten doorgestuurd waarbij eerst andere problemen moeten worden opgelost voordat ze überhaupt kans (kunnen) maken bij een sollicitatie, zoals bv. kandidaten met psychische klachten. Daarnaast vinden we het aantal baanvinders -ondanks de crisis-, aan de lage kant.

Sinds een enige tijd gaan raadsleden op de fiets in de diverse stadsdelen op bezoek om het contact aan te gaan met de inwoners. Afgelopen zaterdag is een delegatie Woensel noord gaan bezoeken hieronder een kort verslag van die dag.
 
Bezoek bouwlocatie
De raadsleden verzamelden zich ’s ochtends bij deze bouwlocatie. Hoek Geritsonlaan/ Huizingalaan. We worden ontvangen door medewerkers Woonbedrijf voor een rondleiding met de helm op gaan we de bouwplaats op. Dit bouwproject bestaande uit appartementen en winkelvoorzieningen heeft een doorstart gekregen na betalingsproblemen. De gemeente, woonbedrijf en particuliere investeerder hebben in goed overleg de plannen aangepast bijv. Van koop naar huur om deze bouw af te werken. Dit was nog een hele opgave om de plannen zodanig te wijzigen dat het ook financieel haalbaar zou zijn. Nu staat er mooi complex waarbij winkels maar ook koffiecorner als ontmoetingspunt geïntegreerd zijn. Een hele goede samenwerking van de betrokken partijen heeft dit mogelijk gemaakt. We bezoeken een aantal ruimten waaronder winkels en appartementen. Van alle appartementen is bijna 100% verhuurd, begin 2014 zal de oplevering plaatsvinden. En voor de buurt is dit goed nieuws dat de bouwwerkzaamheden hun einde naderen. Het was een tijdje een open wond maar nu mag het gezien worden.

Op maandag 11 maart maakte Mary Fiers haar beslissing om af te treden als Wethouder Ruimte en Vastgoed bekend aan de wereld. Een zeer emotionele gebeurtenis, die werd voorafgegaan door een heftige en turbulente periode waarin de Orgelplein-affaire centraal stond.

Persoonlijk heb ik het zeer moeilijk met de beslissing. Ik heb ‘m gerespecteerd. Maar dat is nog niet hetzelfde als geaccepteerd. Een deel van mij vind het onverteerbaar dat juist deze integere, competente, vooruitstrevende, gepassioneerde en ruimdenkende wethouder over een dossier dat al jarenlang sleept, moet struikelen. Uiteraard ken ik de term ‘bestuurlijke verantwoordelijkheid’, maar wie is er nou werkelijk mee geholpen dat deze mooie mens met al haar deskundigheid en goede inzet voor onze stad opstapt?

We zijn een veeleisende maatschappij geworden. Veeleisend omdat we van een bestuurder bijna het onmogelijke verwachten. Ten eerste vinden we het maar heel gewoon dat hij onmenselijk veel uren maakt. Daarnaast vinden we dat een bestuurder altijd en overal bereikbaar moet zijn. Dat hij de niet-aflatende stroom mail binnen een paar dagen persoonlijk beantwoordt. Dat hij aanwezig is in de stad, dat hij openbaar benaderbaar is, dat hij spreekuur heeft. En dat is nog maar de uitvoerende kant van het eisenpakket. Want daarnaast moeten we met elkaar eens nadenken over de eisen die wij stellen aan een bestuurder als het gaat om het controleren van alles wat er uit het ambtelijke apparaat komt. Natuurlijk moet er sprake zijn van bestuurlijke verantwoordelijkheid. Een wethouder moet aanspreekbaar blijven op alle beleid. Dat is inherent aan het democratische bestel zoals wij dat kennen en dat is een hoog goed. Maar wordt het niet eens tijd om het begrip bestuurlijke verantwoordelijkheid te herdefiniëren en aan te passen aan de nieuwe werkwijze van overheid en bestuur? Die is namelijk aan grote veranderingen onderhevig. We willen met z’n allen niet meer een overheid die bepaalt en dicteert, maar een overheid die samen met burgers ideeën ontwikkelt, faciliteert en mogelijk maakt. Een overheid die bestuurt vanuit een vertrouwen en gebruik maakt van kracht en expertise vanuit de maatschappij. Wil je een dergelijke overheid voor elkaar krijgen, dan zul je ambtenaren moeten hebben die er een sport van maken om oplossingsgericht te denken. Die proactief naar mogelijkheden zoeken. Die initiatieven durven te nemen. Die ook initiatieven mógen nemen. Die daar de vrijheid voor krijgen. En daar zit ‘m meteen het spanningsveld. Want het geven van vrijheid betekent tegelijkertijd het loslaten van de controle. Dan past het niet meer om op de uitvoering in detail te moeten letten op elkaar. Dat gaat dan niet meer. Niet in tijd voor de bestuurder, en niet in de cultuur van het ‘samen doen’.

En daarmee zijn we terug bij de definitie bestuurlijke verantwoordelijkheid. Natuurlijk moeten we een bestuurder blijven afrekenen op integriteit, competentie en transparantie. Daar is geen twijfel over mogelijk. Maar als we een moderne overheid voorstaan, moeten we dan niet ook accepteren dat een moderne bestuurder in de controletraditie een veranderende rol krijgt? Controle op hoofdlijnen, controle op het bereiken van de maatschappelijke doelen en de mate van burgerparticipatie, controle op betrokkenheid van ambtenaren. Maar controle op het wel of niet zetten van een handtekening, controle op de uitkomsten van berekeningen, controle op uitvoeringsnivo, dat past dan niet meer.

De hele affaire Orgelplein heeft me hierover aan het denken gezet. Het vertrek van Mary was in de huidige traditie onvermijdelijk en onomkeerbaar. Het zou wel mooi zijn als het aanzet tot nadenken. Dan heeft het nog nut gehad.

Maandag overleg gehad met de bewoners van de Hofstraat. Het geluid van treinen komt boven de wettelijke toegestane decibellen. Er vindt op een deel van het traject geluidssanering plaats (dempers en wallen) en een deel niet. De bewoners van de Hofstraat hebben een toezegging gehad van de toenmalige wethouder dat er een oplossing zou komen. Ik heb bij zowel de bewoners als ProRail als de Gemeente alle informatie boven tafel gekregen. Iedereen verwijst naar elkaar. Typisch kastje naar de muur project. Geadviseerd om afspraak te maken met Joost Helms en PvdA fractie. Je merkt hier dat de reikwijdte van een raadslid soms beperkt is.